وقتی نماز اولویت میشود و آموزش فراموش
وزیر آموزشوپرورش در واکنش به پیگیری مطالبات معیشتی معلمان و در شرایطی که میانگین معدل دانشآموزان دوره متوسطه به زیر ۱۰ رسیده است، اعلام میکند که «اولویت ما نماز است» و «اقامه نماز مهمترین مأموریت مدارس محسوب میشود». اظهاراتی که بیش از آنکه پاسخی به بحران آموزش باشد، نشانه جابهجایی نگرانکننده اولویتها در نظام آموزشی است.
امروز آموزشوپرورش با مجموعهای از بحرانها روبهروست؛ معلمانی که از حداقلهای معیشتی برخوردار نیستند، دانشآموزانی که با افت شدید کیفیت آموزشی مواجهاند و مدارسی که از نظر امکانات و محتوای آموزشی فرسوده شدهاند. در چنین شرایطی، انتظار میرود مسئولان بهجای طرح شعارهای کلی، به ریشه مشکلات بپردازند و برنامهای جامع برای ارتقای کیفیت آموزش ارائه دهند.
افت معدل دانشآموزان نشاندهنده ضعفهای ساختاری در نظام آموزشی است. وقتی دانشآموزان با انگیزه کم، محتوای آموزشی ناکافی و معلمان نگران معیشت خود روبهرو باشند، طبیعی است که عملکرد تحصیلی آنان به شدت کاهش یابد. در چنین شرایطی، اولویت دادن به مناسک مذهبی بدون ایجاد زیرساختهای لازم آموزشی، نهتنها مشکلی را حل نمیکند بلکه بحران موجود را عمیقتر میسازد.
معلمان ستون اصلی نظام آموزشیاند؛ کسانی که باید نسل آینده را آماده کنند. اما معلمی که نگران اجاره خانه، هزینه درمان و معیشت روزمره خود است، چگونه میتواند با انگیزه و تمرکز به آموزش بپردازد و حق آموزش دانشآموزان را به درستی تأمین کند؟ بیتوجهی به وضعیت معیشتی معلمان، مستقیم به افت کیفیت آموزش و کاهش انگیزه آنان منجر میشود.
مدرسه پیش از هر چیز باید محل آموزش، یادگیری مهارتهای اساسی و پرورش نسلی آگاه و توانمند باشد. تبدیل مدرسه به نهادی با مأموریتهای صرفاً ایدئولوژیک، آن هم در شرایط بحرانی آموزش، فاصله نظام آموزشی را با نیازهای واقعی جامعه بیشتر میکند و فرصتهای آموزشی دانشآموزان را محدود میسازد. آموزش و پرورش باید جایگاهی باشد که تفکر انتقادی، نوآوری و مهارتهای اجتماعی را پرورش دهد نه تنها ابزار بازتولید گفتمان رسمی.
تأکید بر مناسک دینی، اگر هم قرار است در مدرسه جایگاهی داشته باشد، نمیتواند جایگزین آموزش باکیفیت، معلمِ برخوردار از امنیت شغلی و دانشآموزِ امیدوار به آینده شود. در واقع، اولویت واقعی مدرسه باید آموزش، مهارتآموزی و رشد دانشآموز باشد. نادیده گرفتن این واقعیتها، تنها به تداوم بحران و تضعیف بیشتر آموزشوپرورش منجر خواهد شد.
در نهایت، آموزشوپرورش نیازمند اصلاحات ساختاری، سرمایهگذاری واقعی و احترام به معلمان است تا بتواند نسل آینده را با مهارت و دانش کافی برای زندگی در جهان امروز آماده کند. نماز و باورهای دینی میتوانند بخشی از برنامه مدرسه باشند، اما هیچگاه نباید جایگزین آموزش علمی و مهارتهای اساسی شوند. اگر مدرسه به جای نهاد آموزش، به مکتبخانهای ایدئولوژیک تبدیل شود، نسل آینده شانس رقابت با جهان و توسعه فردی خود را از دست خواهد داد.
صدف سرائی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر