دور که نگاه میکنم وطن شبیه خوابی میشود که بیدار شدهام اما هنوز ولَم نمیکند ، صبحها در شهری غریب بیدار میشوم ؛ هوا تمیزاست و خیابانها مرتبهستند اما دلهام نامرتب میتپد و کسی صدای این بینظمی را نمیشنود ، آدمها کنارم راه میروند و زندگیمیکنند و میخندند و برنامه برای فردا میریزند ؛ من هم راه میروم و میخندم و سر تکان میدهم اما چیزی درون سینهم جا ماندهاست ، انگار روحهام هنوز پشت چراغقرمز یکی از همان خیابانهای قدیمی ایستادهاست ، مهاجرت فقط جابهجاییِ تن نبود ؛ دله از مرز ردنمیشود و گیر میکند لای خبرها ، لای تصویرها ، لای اسمه ، اینجا امنیت هست و سقف هست و قانون هست ؛ آنجا بیخوابی بود واضطراب بود و آیندهای که معلوم نمیشد ، اما آنجا مادر بود ، خاطره بود ، کوچهای بود که اسمم را بلد بود ، آدم وقتی دور میشود فکرمیکند درد کم میشود ؛ اما درد شکل عوض میکند و آرامتر و عمیقتر میشود ، مثل زخمی که دیده نمیشود اما هر روز نفس کشیدن رایادآوری میکند ، من از وطن دور شدهام اما وطن از من دور نمیشود ، در لهجهم میماند ، در اشکهام میآید ، در شبهایی که بیدلیلطولانی میشود ، اینجا زندگی میگذرد و من هم میگذرم ؛ اما بخشی از من همانجا ماندهاست ، کنار مردمی که خستههستند و ادامهمیدهند ، و این ادامه دادن قشنگ است و دردناک است و واقعیترین چیز دنیاست
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر