سلامت روان؛ بحران خاموش قرن

 

سلامت روان دیگر یک مسئله شخصی یا پنهان نیست ؛ این یک بحران اجتماعی‌ست که قرن‌هاست خاموش ادامه دارد ؛ فشارهای اقتصادی ، مهاجرت ، تبعیض و خشونت روزمره ذهن انسان را خسته و خالی می‌کند ؛ بسیاری از افرادی که به‌ظاهر سالم‌اند در سکوت با اضطراب ، افسردگی و فرسودگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند ؛ این بحران وقتی وخیم‌تر می‌شود که جامعه تاب صحبت درباره آن را ندارد ؛ ترس از برچسب خوردن ، نادیده گرفته شدن و قضاوت شدن افراد را وادار می‌کند سکوت کنند ؛ مهاجران و پناهجویان بیش از همه آسیب می‌بینند ، زیرا درد جسمی و مالی تنها بخشی از رنج آنهاست و فشار روانی همیشه دیده نمی‌شود ؛ فرسودگی فعالان حقوق بشر نیز نمونه دیگری از این بحران است ؛ کسانی که روزانه برای عدالت تلاش می‌کنند گاهی در دام فرسودگی گرفتار می‌شوند و خودشان نیاز به مراقبت دارند ؛ برای مقابله با این بحران، نه‌تنها درمان فردی بلکه ایجاد فرهنگی است که صحبت درباره سلامت روان را طبیعی بداند ؛ جامعه‌ای که ذهن انسان را مراقبت نمی‌کند ، آرام آرام خود را فرسوده می‌سازد ؛ سلامت روان به اندازه سلامت جسم مهم است وع نادیده گرفتن آن هزینه‌ای سنگین برای نسل‌ها خواهد داشت