خاموشی دیجیتال ؛ شکل جدیدی از نقض حقوق بشر

 

قطع اینترنت در ایران ، فقط یک اختلال فنی یا تصمیم موقتی نیست ؛ بلکه شکلی از نقض مستقیم حقوق بشر است که زندگی میلیون‌ها انسان را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد ، در دنیای امروز ، دسترسی به اینترنت دیگر یک ابزار لوکس نیست ، بلکه بخشی از حق دسترسی به اطلاعات ، حق ارتباط و حتی حق مشارکت در جامعه است ، وقتی این دسترسی به‌صورت گسترده و عمدی قطع می‌شود ، در واقع صدای یک جامعه خاموش می‌شود ، افراد دیگر نمی‌توانند واقعیت‌ها را به اشتراک بگذارند ، از وضعیت یکدیگر باخبر شوند یا حتی کمک بخواهند ، این محدودیت نه‌تنها جریان آزاد اطلاعات را متوقف می‌کند ، بلکه زمینه‌ساز پنهان شدن نقض‌های دیگر نیز می‌شود ، زیرا در غیاب ارتباط ، نظارت عمومی و جهانی کاهش پیدا می‌کند ، قطع اینترنت همچنین تاثیرات روانی عمیقی دارد ؛ اضطراب ، بی‌خبری و احساس انزوا را تشدید می‌کند ، به‌ویژه برای کسانی که عزیزانشان در مناطق بحرانی هستند ، از سوی دیگر ، این اقدام به اقتصاد ، آموزش و زندگی روزمره نیز آسیب می‌زند و نشان می‌دهد که این محدودیت فقط یک تصمیم امنیتی نیست ، بلکه یک فشار گسترده بر تمام ابعاد زندگی انسان‌هاست ، وقتی اینترنت قطع می‌شود ، در واقع حق دانستن ، حق گفتن و حق شنیده شدن همزمان نقض می‌شود ، و این یعنی جامعه‌ای که از ابتدایی‌ترین ابزارهای ارتباطی محروم شده است ، در برابر بی‌عدالتی‌ها آسیب‌پذیرتر می‌شود ، به همین دلیل قطع اینترنت را نمی‌توان صرفا یک محدودیت تکنولوژیک دانست ؛ بلکه باید آن را به‌عنوان یکی از اشکال جدی نقض حقوق بشر شناخت که پیامدهای آن فراتر از خاموش شدن یک شبکه است و مستقیما بر کرامت انسانی تاثیر می‌گذارد