عضو فعال حقوق بشر در ایران ؛ فعال حقوق زنان ؛ حقوقدان با تمرکز بر آگاهیبخشی و تحلیل مسائل حقوقی
حق اعتراض مسالمتآمیز یکی از حقوق اساسی شهروندان در جوامع دموکراتیک و از مهمترین مصادیق آزادی بیان و مشارکت عمومی در امور کشور است. این حق به افراد اجازه میدهد دیدگاهها، مطالبات و انتقادهای خود را بهصورت مسالمتآمیز و بدون توسل به خشونت بیان کنند.
در ایران، اصل ۲۷ قانون اساسی تشکیل اجتماعات و راهپیماییها را، مشروط بر آنکه بدون حمل سلاح و مخل مبانی اسلام نباشد، به رسمیت شناخته است. با این وجود، در عمل برگزاری بسیاری از تجمعات و اعتراضات با محدودیتهای گسترده مواجه میشود و معترضان در مواردی با بازداشت، برخوردهای امنیتی یا پیگرد قضایی روبهرو شدهاند.
در سالهای اخیر و بهویژه در جریان اعتراضات سراسری، گزارشهای متعددی درباره استفاده از زور، بازداشتهای گسترده و محدودیت دسترسی به اینترنت منتشر شده است. این اقدامات از سوی نهادهای حقوق بشری بهعنوان موانعی در برابر حق اعتراض و آزادی بیان مورد انتقاد قرار گرفتهاند.
بر اساس استانداردهای بینالمللی حقوق بشر، دولتها موظفاند شرایطی فراهم کنند که شهروندان بتوانند مطالبات خود را بهصورت مسالمتآمیز مطرح کنند و از امنیت لازم برای مشارکت در تجمعات برخوردار باشند. محدودیت این حق باید تنها در شرایط استثنایی، ضروری و مطابق قانون اعمال شود.
فاصله میان آنچه در قوانین پیشبینی شده و آنچه در عمل رخ میدهد، موجب شده است که حق اعتراض مسالمتآمیز در ایران همچنان یکی از موضوعات مهم و بحثبرانگیز در حوزه حقوق بشر باشد. تضمین این حق میتواند نقش مهمی در افزایش اعتماد عمومی، تقویت مشارکت مدنی و تحقق حقوق شهروندی ایفا کند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر