معلق بین رفتن و ماندن

 

«لحظه‌های خالی بین رفتن و ماندن» ؛ گاهی زندگی شبیه اتاقیست که در آن بین دو در ایستاده‌ای ، یکی به گذشته باز می‌گردد و دیگری به آینده ؛ نه می‌توانی برگردی و نه هنوز رسیده‌ای ؛ قلبت پر از خاطره‌های جا مانده و امیدهایی که هنوز شکل نگرفته ؛ سکوت‌ها سنگین‌اند و هر نگاه آدم‌ها یادآوری می‌کند که تو نه کاملاً اینجا هستی نه آنجا ؛ اما همین لحظه‌های خالی ، جاییست که خودت را پیدا می‌کنی ، جایی که می‌آموزی با هیچ‌چیز کامل نبودن هم می‌توانی زندگی کنی ؛ و شاید این معلق بودن ، سخت اما آزادکننده باشد ؛ چون به تو یاد می‌دهد حتی وقتی به جایی تعلق نداری ، می‌توانی خانه‌ای برای خودت بسازی و در آن نفس بکشی